نبیه بری، رئیس پارلمان لبنان با استقبال از بیانیه تازه فرماندهی ارتش این کشور درباره انحصار سلاح در دست دولت، گفت اگر اشغالگری و حملات روزانه اسرائیل از جمله بمباران، ویرانی و ایجاد موانع در برابر ارتش نبود، دستاوردهای ارتش لبنان در جنوب کامل میشد، در حالی که این ارتش هنوز هیچیک از توانمندیهای نظامی وعده دادهشده را دریافت نکرده است.
او با اشاره به «توطئه و طمعورزیهای رژیم صهیونیستی» در جنوب لبنان، از جمله حمله به نیروهای یونیفل و درخواست برای پایان مأموریت آنان، هشدار داد که این اقدامات قطعنامه 1701 شورای امنیت را با خطر روبهرو کرده و مانع اجرای آن میشود و تأکید کرد جنوب همواره خواهان حضور و پشتیبانی از ارتش بوده است.
بری در سخنانی خطاب به صهیونیستها خواستار خروج آنان از خاک لبنان و توقف نقض حریم هوایی این کشور شد و ابراز امیدواری کرد خداوند مؤمنان را از شر جنگ حفظ کند.
حملهٔ نظامی ایالات متحده به ونزوئلا و ربایش رئیسجمهور مستقر این کشور، صرفنظر از ابعاد حقوقی و سیاسی آن، از حیث جایگاهش در تاریخ نظم بینالملل رخدادی کمسابقه و معنادار است. چنین اقدامی، که در چارچوب نظم مدرن پس از جنگ جهانی دوم اساساً غیرقابل تصور تلقی میشد، بیش از هر چیز نشانهای روشن از شدتگرفتن فرآیند گذار جهانی و فروپاشی عملی پارادایمهای مسلط نظام بینالملل است؛ گذاری که جهان را به نظمی ماهیتاً متفاوت سوق میدهد.
قاسم سلیمانی را باید فراتر از یک فرمانده نظامی، بهمثابه معمار راهبردی نظم مقاومت در غرب اسیا و پیرامون ان فهم کرد. نقش او در معادلات منطقهای، ناظر بر گذار جمهوری اسلامی ایران از سیاست واکنشی به سیاست ساختارساز تمدنی بود؛ سیاستی که در بستر فروپاشی نظم تکقطبی و شکلگیری جهان چندقطبی معنا مییابد.